
Noong Miyerkules, sinabi ni Emmanuel Moulin, Gobernador ng Banque de France at miyembro ng Konsehong Tagapamahala ng Bangko Sentral ng Europa (ECB), na “kayang harapin ng mga bangko ang pagtaas ng mga antas ng interes.”
Idinagdag ni Moulin na ang solusyon sa “mga suliraning pinansyal ng France ay nasa France at hindi sa Frankfurt,” na nagpapahiwatig na ang pangunahing problema ng Paris ay ang patakarang piskal, hindi ang patakarang pananalapi.
Kayang harapin ng mga bangko ang pagtaas ng mga antas ng interes
Ang solusyon sa mga suliraning pinansyal ng France ay nasa France at hindi sa Frankfurt
Wala nang panganib ng siklo ng paglala ng mga problema sa pagitan ng mga bangko at mga pamahalaan
Nag-aalinlangan sa plano ng pamahalaan na itaas ang pinakamataas na halagang maaaring ilagak sa mga ipong may mga tuntuning itinakda ng pamahalaan

Ang Bangko Sentral ng Europa (ECB), na nasa Frankfurt, Germany, ang bangko sentral ng Eurozone. Itinatakda ng ECB ang mga antas ng interes at pinamamahalaan nito ang patakarang pananalapi para sa rehiyon. Ang pangunahing mandato ng ECB ay panatilihing matatag ang mga presyo, na nangangahulugang pagpapanatili ng implasyon sa humigit-kumulang 2%. Ang pangunahing kasangkapan nito upang makamit ito ay ang pagtataas o pagbababa ng mga antas ng interes. Karaniwang nagreresulta sa mas malakas na Euro ang medyo matataas na antas ng interes, at kabaligtaran naman kapag mababa ang mga ito. Gumagawa ng mga desisyon sa patakarang pananalapi ang Konsehong Tagapamahala ng ECB sa mga pulong na ginaganap nang walong beses bawat taon. Ang mga desisyon ay ginagawa ng mga pinuno ng mga pambansang bangko sa Eurozone at anim na permanenteng miyembro, kabilang ang Pangulo ng ECB na si Christine Lagarde.
Sa mga matinding sitwasyon, maaaring gumamit ang Bangko Sentral ng Europa ng isang kasangkapan sa patakaran na tinatawag na pagpapaluwag sa dami ng salapi (QE). Ang QE ay ang proseso kung saan naglilimbag ang ECB ng Euro at ginagamit ang mga ito upang bumili ng mga ari-arian – karaniwan ay mga bono ng pamahalaan o korporasyon – mula sa mga bangko at iba pang institusyong pinansyal. Karaniwang nagreresulta ang QE sa mas mahinang Euro. Ang QE ang huling opsiyon kapag malamang na hindi makamit ang layuning patatagin ang mga presyo sa pamamagitan lamang ng pagbababa ng mga antas ng interes. Ginamit ito ng ECB noong Malawakang Krisis Pinansyal noong 2009-11, noong 2015 nang patuloy na nanatiling mababa ang implasyon, at noong pandemya ng COVID.
Ang paghihigpit sa dami ng salapi (QT) ay kabaligtaran ng QE. Isinasagawa ito pagkatapos ng QE kapag nagsisimula nang makabawi ang ekonomiya at tumataas na ang implasyon. Habang sa QE ay bumibili ang Bangko Sentral ng Europa (ECB) ng mga bono ng pamahalaan at korporasyon mula sa mga institusyong pinansyal upang madagdagan ang kanilang pondong magagamit, sa QT naman ay humihinto ang ECB sa pagbili ng karagdagang mga bono at sa muling pamumuhunan ng prinsipal na nababayaran kapag sumapit sa takdang petsa ng pagbabayad ang mga bonong hawak na nito. Karaniwan itong positibo para sa Euro o nakatutulong sa pagtaas ng halaga nito.